I Ching

Het Boek der Veranderingen (ook Yijing of I Tjing) is een klassieke tekst uit het oude China. Het werk wordt gerekend tot de Vijf Klassieken en is daardoor ook een van de Dertien Klassieken. Tot op heden wordt het boek gebruikt als orakel– of als wijsheidsboek.

Naam

De oorspronkelijke naam van de Yijing was Yi of Zhouyi. Tijdens de Han-dynastie werd Jing aan de naam toegevoegd, omdat het boek vanaf dat moment tot de Confucianistische klassieke werken werd gerekend. Yi wordt vaak vertaald met verandering. De afleiding van het woord is echter onzeker. Mogelijk is er een relatie met het woord voor kameleon (yi 蜴), omdat deze hagedis makkelijk van kleur kan veranderen. Het woord kan ook samenhangen met het yi in jianyi (簡易 eenvoudig). De in het boek beschreven methode van voorspellen met stengels van het duizendblad was eenvoudiger dan die met behulp van orakelbotten, de andere gangbare methode. Het woord yi kan ook afgeleid zijn van bianyi (變易), verandering in de zin van veranderende lijnen (gebroken en niet gebroken) binnen een hexagram of van verandering van het ene hexagram naar het andere.

De toevoeging Zhou in Zhouyi diende om het huidige werk te kunnen onderscheiden van twee, uitsluitend in tradities genoemde oudere versies van het ‘Boek der Veranderingen’. Dat zouden dan de Lian Shanyi (連山易) voor de Xia en de Gui Changyi (歸藏易) voor de Shang-dynastie zijn geweest.

Ontstaan

De mythische oerkeizer Fuxi werd traditioneel beschouwd als de uitvinder van de acht trigrammen.

Traditioneel wordt het ontstaan van de Yijing toegeschreven aan de mythische oerkeizer Fuxi, één van de Drie Verhevenen. Hij zou op bovennatuurlijke wijze kennis hebben verkregen van de acht trigrammen toen hij zag op welke wijze water van het schild van een schildpad afdroop.

Ten tijde van Yu, traditioneel beschouwd als stichter van de Xia-dynastie zouden de trigrammen zich hebben ontwikkeld tot 64 hexagrammen. De Lian Shanyi, het Boek der Veranderingen van de Xia zou volgens de overlevering zijn begonnen met het huidige 52e hexagram, Het Stilhouden, de Berg (gen艮). Het Boek van de Veranderingen van de Shang, Gui Changyi, zou als opening het huidige tweede hexagram, Het Ontvangende, de Aarde (kun 坤) hebben gehad. Omdat het onbekend is of deze boeken daadwerkelijk hebben bestaan is het ook onbekend of er toen reeds namen voor de 64 hexagrammen bestonden en of die gelijk waren aan die van de huidige Yijing.

De huidige volgorde van de hexagrammen zou afkomstig zijn van koning Wen Wang (文王), grondlegger van de Zhou-dynastie. Hij plaatste het hexagram Het Scheppende, de Hemel (qian 乾) voorop. Tevens zou hij elk hexagram van korte, vaak cryptische beschrijvingen hebben voorzien: deOordelen (guaci 卦辭). Zijn zoon, de door Confucius zeer bewonderde Hertog van Zhou (Zhou Gong 周公), zou de tekst bij de afzonderlijke horizontale lijnen (yaoci 爻辭) van elk hexagram hebben toegevoegd.

De Yiching zou volgens de traditie door Confucius van commentaar zijn voorzien. De aan hem toegeschreven commentaren worden de Tien vleugels(‘Shiyi’) genoemd.

Samenstelling

De huidige versie van het boek bestaat uit twee delen, de basistekst (benjing 本經) en de commentaren (zhuan 傳). De basistekst bestaat uit vier onderdelen:

  • de afbeeldingen van de 64 hexagrammen (guaxing 卦形, letterlijk: vorm van het hexagram),
  • de namen van de 64 hexagrammen,
  • een korte uitleg bij elk hexagram (het Oordeel),
  • een uitleg voor elk van de horizontale lijnen van het hexagram.

De commentaren, de Tien vleugels worden traditioneel toegeschreven aan Confucius, maar stammen waarschijnlijk uit de Han-dynastie. Het gaat om zeven commentaren, waarvan er drie telkens zijn gesplitst in twee delen. De Grote Verhandeling (of het Grote Commentaardazhuan 大傳), ook wel bekend als de Bijgevoegde Oordelen (Xici 繫辭 of Xici zhuan 繫辭傳) vormt een algemene inleiding op het volledige werk. Hierin wordt het metafysische karakter van de Yiching benadrukt.

Inhoud

Het boek beschrijft een oud systeem van kosmologie en filosofie. De achtergrond van deze filosofie is het “het in evenwicht brengen van tegenstellingen”, “de evolutie van gebeurtenissen als een proces”, en “de acceptatie van het onvermijdelijke”.

In het westen wordt de I Tjing vaak beschouwd als niet meer dan waarzeggerij. Anderen beschouwen het als een uitdrukking van wijsheid en filosofie van het oude China.

De I Tjing is sterk gerelateerd aan waarnemingen van natuurlijke processen en fenomenen.

Beelden

Acht trigrammen

In het boek worden betekenissen van de 64 hexagrammen van de I Tjing omschreven. Deze hexagrammen stellen beelden voor, die van onder naar boven worden opgebouwd.
De hexagrammen ontstaan door bijvoorbeeld het zes maal achtereenvolgens opgooien van drie munten. Een oneven aantal “koppen” (Chinese munten hadden in het algemeen slechts aan 1 zijde tekst; dat is de kopzijde) levert in het heden een Yang-lijn op; een even aantal een Yin-lijn. Drie gelijke zijden vormen een “sterke” lijn.
Volgens de oorspronkelijke manier van het bekomen van de hexagrammen werd gebruikgemaakt van 50 stengels van het duizendblad. Via herhaaldelijke ordening van de stengels bekwam men Yin-lijnen of Yang-lijnen, die elk veranderend of onveranderend konden zijn.
Sterke lijnen geven een ophanden zijnde verandering aan. Elk beeld kan op zes verschillende manieren veranderen. Deze hexagrammen worden op hun beurt weer ontleed in diverse trigrammen.

Oblique strategies – Brian Eno

Oblique Strategies (subtitled Over One Hundred Worthwhile Dilemmas) is a deck of 7 by 9 centimetres (2.8 in × 3.5 in) printed cards in a black container box,[1] created by Brian Eno andPeter Schmidt and first published in 1975.[2] Each card offers an aphorism intended to help artists (particularly musicians) break creative blocks by encouraging lateral thinking.

Origin and history[edit]

In 1970 Peter Schmidt created “The Thoughts Behind the Thoughts”,[3] a box containing 55 sentences letterpress printed onto disused prints that accumulated in his studio, which is still in the possession of Eno. Eno, who had known Schmidt since the late 1960s, had been pursuing a similar project himself (which he had handwritten onto a number of bamboo cards and given the name ‘Oblique Strategies’ in 1974). There was a significant overlap between the two projects, and so, in late 1974, Schmidt and Eno combined them into a single pack of cards and offered them for general sale. After Schmidt died suddenly in early 1980, the card decks became rather rare and expensive. Sixteen years later software pioneer Peter Norton convinced Eno to let him create a fourth edition as Christmas gifts for his friends (not for sale, although they occasionally come up at auction). Eno’s decision to revisit the cards and his collaboration with Norton in revising them is described in detail in his 1996 book, A Year with Swollen Appendices. With public interest in the cards undiminished, in 2001 Eno once again produced a new set of Oblique Strategies cards. The number and content of the cards vary somewhat from edition to edition. In May 2013 a limited edition of 500 boxes, in burgundy rather than black, was issued.

The entire story of Oblique Strategies, with the content of all the cards, exhaustive history and commentary, is documented in a website widely acknowledged as the authoritative source, put together by musician and educator Gregory Alan Taylor.[4]

The text of Schmidt’s “The Thoughts Behind the Thoughts” was published by Mindmade Books in 2012.

Design and use[edit]

Each card contains a phrase or cryptic remark which can be used to break a deadlock or dilemma situation. Some are specific to music composition; others are more general. Examples include:

  • Use an old idea.
  • State the problem in words as clearly as possible.
  • Only one element of each kind.
  • What would your closest friend do?
  • What to increase? What to reduce?
  • Are there sections? Consider transitions.
  • Try faking it!
  • Honour thy error as a hidden intention.
  • Ask your body.
  • Work at a different speed.

From the introduction to the 2001 edition:

These cards evolved from separate observations of the principles underlying what we were doing. Sometimes they were recognised in retrospect (intellect catching up with intuition), sometimes they were identified as they were happening, sometimes they were formulated. They can be used as a pack, or by drawing a single card from the shuffled pack when a dilemma occurs in a working situation. In this case the card is trusted even if its appropriateness is quite unclear…

Cultural impact[edit]

Many references to Oblique Strategies exist in popular culture, notably in the film Slacker,[5] in which a character offers passers-by cards from a deck. Strategies mentioned include “Honor thy error as a hidden intention”, “Look closely at the most embarrassing details and amplify”, “Not building a wall; making a brick”, “Repetition is a form of change”, and one which came to be seen as a summary of the film’s ethos (though it was not part of the official set of Oblique Strategies), “Withdrawing in disgust is not the same thing as apathy.” This line was quoted in the 1994 song “What’s the Frequency, Kenneth?” by R.E.M., who also mentioned Oblique Strategies in their 1998 song “Diminished” from the album Up. The Oblique Strategies are also referenced in comic 1018, “Oblique Angles”, of popular web comic Questionable Content.

Other musicians inspired by Oblique Strategies include the British band Coldplay, said to have used the cards when recording their 2008 Brian Eno-produced album Viva la Vida or Death and All His Friends and French band Phoenix, who used the cards when recording their 2009 album Wolfgang Amadeus Phoenix.[6] German musician/composer Blixa Bargeld has a similar navigation system, called Dave. In response to their song “Brian Eno”, from their album CongratulationsMGMT has said they had a deck of Oblique Strategies in the studio, but they “don’t know if [they] used them correctly.”

They were most famously used by Eno during the recording of David Bowie’s Berlin triptych of albums (Low, “Heroes”, Lodger). Stories suggest they were used during the recording of instrumentals on “Heroes” such as “Sense of Doubt” and were used more extensively on Lodger (“Fantastic Voyage”, “Boys Keep Swinging”, “Red Money”).